10 MELLORES PELÍCULAS DO 2009 (2ª PARTE)

3.- Déjame entrar, de Tomas Alfredson.- Está claro que non son orixinal, e que calquera 

que se dese un paseo por uns grandes almacéns ve que esta pelicula lle gustou a moita xente, e non merece menos. A dozura coa que se conta esta historia de vampiros (sei que mentar a esos seres dá pouco menos que grima, correndo os tempos que corren), sen deixar de lado o que realmente é: unha historia de amor imposible bañado en sangue, non merece menos que un aplauso.

O maltrato por parte dos compañeiros, a fantasía de que podes vingarte desa xente que só busca facerche dano, a habilidade para contar sen amosar... todo iso é Déjame entrar. Se alguén non a viu, xa está correndo

2.- Up, de Pete Docter.- Debo pedir desculpas. Non podo 

evitar ter a sensación de estar pecando, de que é imposible 

que esta película non sexa a mellor do ano (quizáis o feito 

de que acabo de vela no Blu-ray que lle regalei a Paula, e que 

está fresca na memoria me fai deixar levar polos sentimentos).

Era Píxar, era unha aposta segura. E precisamente iso a fai aínda máis maxistral, máis emocionante, máis intensa, máis inspiradora. O feito, case a seguridade, de que esta xente non ten teito. Nin o ceo é xa o límite.

E é que o señor Friedricksen podería ser calqueira dos nosos avós, e a súa historia de amor é a que calqueira quixera ter, aínda que dure catro minutos e medio. E é que durante eses catro minutos e medio non se di nin unha soa palabra, pero se non che arranca un sorriso, e unha bágoa case ao mesmo tempo, non es persoa. 

Sen discusión, a mellor longametraxe de xente que xa fixo obras mestras como Toy Story ou Montruos S.A.

1.- La Cinta Blanca, de Michael Haneke.-  Dende o punto de vista de Pedro, que entendo, e mesmo non sei se comparto, esta película non debería aparecer nesta lista, e só podería estar na do 2010, xa que non chegou a data do estreno oficial. Cineuropa deume esa oportunidade, quizáis sexa trampa. Pero saber que xa viches a peli e tentar esquecelo é imposible.

Imposible polo ben contada que está, polo recoñecemento que merece unha das mellores seleccions de casting infantil que se poida lembrar.

Polo narrador, porque ata o final non sabes a que personaxe lle tes que facer caso, e resulta que xa che contaron a vida de todos, as súas miserias, tódolos matices. E miras o reloxo e pasaron case tres horas (si, Pedro, é moi longa, pero desas que pagan a pena por cada segundo) e non usaron nin un artificio que axudase a facer da trama algo máis levadeiro. Nin falta que fixo.

A cinta branca limítase a contarche unha historia, e a que te deas conta do ben feita que pode estar unha película sen necesidade de axudas externas. Só cun bo guión e con xente que sabe limitarse a facer o que ten que facer. Dito así, non parece gran cousa, pero o certo é que a día de hoxe, o resultado é unha obra mestra. ¿Ou é que alguén que xa a vise mo pode negar?.

P.D.- Nos prestixiosísimos premios europeos do cine, déronme a razón, e puxeron a Haneke por enriba de Audiard, nun ano no que se verán a cara en milleiros de galas, loitando polas mesmas categorías. Non hai cor (lo pillas?)

P.D.2.- Insisto, aínda así, na sensación de desacougo interior que me produce relegar a Up a un segundo posto (sei que para os tres que ledes isto, non pasa de ser unha frikada), pero xa está, non hai marcha atrás.

10 MELLORES PELÍCULAS DO 2009 (1ª PARTE)

Ay (suspiro) meus benqueridos amiguiños, chega o Nadal, esas datas que consiguen sacar o peor de min. Que fan que vaiamos de cola do súper, a cola do Corte Inglés, a atascos nas rúas, a choques con outros peóns, a quedarse sen saldo na tarxeta de crédito, a preguntarnos por qué coño somos tan estúpidos e non agardamos uns días para as rebaixas (isto en caso de que xa saibamos que os Reis non existen, porque non existen, síntoo).

Pero algo bo tiña que haber nestas datas. E como sabedes que para min facer listas é como para Manu felar a toda a plantilla de traballadores da Marvel, aló imos

10 mellores pelis do ano:

10.- Vals con Bashir, de Ari Folman


9.- Buscando a Eric, de Ken Loach


8.- Slumdog Millionaire, de Danny Boyle

7.- El Profeta, de Jacques Audiard


6.- Celda 211, de Daniel Monzón


5.- Entre les murs, de Laurent Cantet


4.- El secreto de sus ojos, de Juan José Campanella



... e non penso seguir ata que Pedro me insulte por incluír a Slumdog...

Día D, Hora H

Chegou o momento máis importante da tempada. E a un dálle algo de medo o que pode facer o moreniño cando está motivado e a tempada vive os seus primeiros partidos (a pesar da súa desastrosa actuación en San Siro).

Aínda que o partido de hoxe voltará buscar o morbo do Ibra vs. Eto'o, a importancia é tal, que xa non quedan moitas gañas de caralladas desas. Calquera dos seareiros de ambos equipos firmaría que o seu ex metese un hat-trick e o seu novo dianteiro fixese un partido de merda, se iso serve para gañar (a min poñédeme o contrado diante e non o penso...).

O conto é que un equipo de Mourinho que sae a buscar o empate (como farán hoxe) dá medo, porque case sempre o consigue. Probablemente a base de patadas e xogo sucio, algo habitual nas prácticas do portugués, pero que se escuda na efectividade (sempre me deu noxo a excusa de xogamos como o cú, pero vamos primeiros). Mata o fútbol. Benítez está avalado polos resultados co Liverpool, pero eu son incapaz de ver un partido seu do tirón...

Pois iso, pillade unhas birras, unhas pataquiñas, e desfrutade co entretemento dos pobres (de cartos e de espírito), non todo vai ser gafapastismo na vida. Hoxe hai día grande...

PASATEMPOS DO DÍA...

Búscanse as diferencias, algunha debe haber, porque a uns dáselle o que buscan, e a outros non...

Obra!!! Obra!!! Obra!!!

Isto vai ben, ten moi boa pinta. Durante o verán había certo medo aínda que moita ilusión (houbo unha invasión do Multiusos cando comezou a campaña de abonados, quizáis porque moitos queriamos aproveitar para ver un ano de ACB en Compostela, xa que logo ía ser complicado volver velo). Fichouse ben, aínda que quizáis algo tarde, e con certas dúbidas en postos chave. Stanic non parecía un base ACB, cando menos non un base titular, e dubidábase da aportación real de Mark Jackson (que non da súa calidade).

Os primeiros partidos non axudaron a ter un punto de vista máis optimista, e aínda que estaba a excusa de "es que llevamos poco tiempo entrenando y nos falta entendernos entre nosotros", o 0/4 xa estaba no peto, e aquí ninguén se para a preguntar. 

Pero era certo, o equipo agora consigue xogar durante 35 minutos o que antes só facía durante 10, e iso vai dar moitas victorias, as suficientes como para poder soñar con manternos, e se cadra sobrando dúas ou tres xornadas, e, aínda que hai que dicilo con toda a precaución do mundo, levar un 3/4 logo de xogar xa contra TAU, Barça e Unicaja... coño, é para dar palmas coas orellas.

O mellor é que se nota que o equipo gañou moitísima confianza, que se cre capaz de gañar xa a calqueira, e, aínda que volverán as derrotas, que nos paren iso. Kostas e Terry son un agasallo que durarán pouco en Santiago. O ano que vén non estarán connosco. Sánchez e Bulfoni son escoltas con clase. Manzano (crack!) da bos minutos, aínda que viña como Cenicienta... e Jackson é un luxo.

Pode que na última xornada contra Estudiantes nos esteamos xogando a permanencia (todos asinabamos iso cando comezou a tempada, chegar á derradeira xornada con opcións), pero de momento, non creo que xa ninguén nos tome como comparsa. Que temble o Murcia!!

Volve Mecano... por que nos tratas así, Deus? en que che fallamos?

Si amigos, faltaban eles para que o revival dos 80 estivese íntegro. Imaxino que Pedro (www.navesmasalladeorion.blogspot.com) (por que coño recomendo esta páxina aos tres mataos que len esta páxina, se tamén len aquela?) debería replantearse a súa lista de grupos que xamáis deberon volver.

E é que non sei moi ben quen coño os botaba de menos, quen lles dixo que era precisa a súa volta, que poden aportar algo ao panorama musical actual.

Os predecesores de El Canto del Loco, El sueño de morfeo, La oreja de Van Gogh; o grupo que, xunto dos Hombres G fixeron que moitos rapaces da EXB nos prantexásemos o suicidio para non ter que vivir nun país que idolatraba a os Cano e a Ana Torroja; os reis dos karaoke... están aquí, e ameazan con que a súa volta non se resuma só nun único tema de estudo para ter excusa para lanzar un novo "greatest hits" (si, outro máis, cantos van xa?).

Posiblemente os vexamos en tódalas festas patronais que se precien no verán que vén, e é que eses casposos cuarentóns, que queren recordar tempos mozos durante unha noite (non poderían mercarse un deportivo, como todo o mundo) para berrear xuntos aquelo de: 

Sola en mitad de la pista
reconoci a la carmela en accion
-yo te conozco de vista-
dije acercandome con decision
-ven paca fisonomista-
y dando un giro con transpiracion
me rego por aspersion

Bailando salsa
bailando salsa
bailando salsa en el stella
al son del ritmo sabroson
de las caderas de carmela
Ella llenaba un vestido
escotadito y con falda mini
yo iba a lo lauren postigo
con mi camisa color carmesi
anudadita al ombligo
que lo que era
ir hecho un hortera
ahora causa frenesi

O aquella otra de: 

Ay dalai lama dalai lama dalai
ay dalai lama ay dalai dalai
ay dalai  (un dos momentos cumio na literatura hispana)

Pois o dito, que vou facendo as maletas. Aquí non hai futuro.

Ashes of time redux (Cineuropa 2009, cap 1)

 (en idioma español pola inminente actualización en reysombra)

Ashes of time redux, del chino Wong Kar-Wai, marcaba el inicio de mi Cineuropa particular, y lo hizo con un sabor un tanto agridulce.

Comencemos por el final, en una puntuación del 1 al 5, en el que se fuesen sucediendo los típicos "menudo bodrio - se deja ver - interesante - coño, esta es muy buena - menuda obra maestra", la última película del director de My blueberry nights, coquetearía entre el dos y el tres, más cerca del primero.

Y es que en los 15 años que la mayoría del metraje de Ashes of time redux se a pasado pochando en una estantería (que uno consulta internet para saber estas cosas), parece que hasta el propio Kar-Wai se ha desubicado, y se ha quedado a medio camino entre un prólogo de Fallen angels y un epílogo de la propia My blueberry nights.

Lo peor de la película discurre en su primera media hora, donde los personajes se definen de una forma un tanto caótica, bien porque el autor (también guionista) no consigue explicarnos lo que pretende, bien porque los chinos son todos iguales, y, para más inri, algún actor duplica personaje. Desde luego, no nos pusieron las cosas fáciles al público occidental.

Por el medio desfilan varios personajes que cuentan sus historias de tragedia y desamor al ya fallecido Leslie Cheung (espero que en este caso la red no me haya contado un bulo, y el tío la haya palmado de verdad), que interpreta a algo así como lo

 que sería un manager de sicarios visto en nuestra sociedad. Alguien tiene una cuenta pendiente, lo busca, y éste se encarga de encontrar un espadachín que se tome la justicia por su mano, y salde dicha cuenta. El hijo que toda madre quisiera, vamos.

El caso es que con el paso de las escenas, con incontables luchas de sables, mujeres bipolares y, démosle flores, imágenes de una belleza sobresaliente, Kar-Wai se consigue centrar y contarnos finalmente aquello que tenía planeado, de forma en que, amigos, hasta hemos conseguido entenderlo. Y nos ha hecho pasar el rato.

Llega la pregunta que todos esperábais... ¿se la recomendaríais a un amigo?. Pues, hijos míos, mejor nos vamos de cañas...