
viernes, 6 de agosto de 2010
Los Planetas: 10 motivos polos que son os máis grandes.

martes, 16 de febrero de 2010
Goya e as súas tolemias

Noutra orde de cousas, tentando falar do palmarés en si, semella que o máis chamativo, as maiores sorpresas, se deron no ámbito interpretativo. Pode que a moitos lles soase extraño que Lola Dueñas poida vencer ao gran Pene (gran pene??), pero aventuro que era de recibo. A Marta Etura, aínda que só fose polo impresionantemente guapa que ía, había que darllo (e porque as rivais tampouco eran Meryl Streep, deixémolo claro).
A min, persoalmente, escóceme máis o feito de que se premiase a Alberto Ammann como mellor actor revelación. Un claro borrón en Celda 211 foi a súa moi pouco críble interpretación. Fóra de lugar, mal como tipo duro, sosísimo como bo da película, nunca encontrou o lugar, o tono. Aínda que calqueira se quedaría pequeno compartindo escena con Malamadre, parece que ao arxentino se lle fixo tremendamente costa arriba a comparación, e perdeuse polo camiño... posiblemente o Goya máis estúpido dende Tamar Novas.
Tampouco (e isto é arriscarse, pois non vin Gordos) semella claro que Raúl Arévalo sexa merecedor do Goya a actor de reparto, e mira que me parece un bo tipo. A min, e, polo que se ve, á Academia, que o ten como neno mimado quizáis un pelín sobrevalorado. Creo que Darín, sen ser santo da miña devoción, non mereceu irse de valeiro, e podía usarse, como en tantas outras ocasións, o feito de que hai un tipo enorme que che impide levar o Goya ao protagonista, para aproveitar outro bo traballo e darche o de "consolación".
Polo demáis, nulas sorpresas. Se a Amenábar non o podemos huntar ata as orellas, que rasque o Mellor Guión cando menos. Alberto Iglesias naceu cun don que ninguén acada a discutir, Mateo Gil rasca algo tras estar sempre á sombra, e o pastón de Ágora vése razoablemente satisfeito no palmarés.
Slumdog, unha vez pasada a voráxine, quédase a anos luz de Entre les murs e Déjame entrar, noutro premio que non por esperable é menos criticable.
P.D.- Que Planet 51 lle gañe a pelexa á peli do meu irmán, non ten nome.
lunes, 1 de febrero de 2010
Popular culture...
Moitas son as queixas sobre o programa (ou a ausencia del) cultural que a Xunta preparou para o Xacobeo 2010. O certo é que a confusión e desinformación xeral serviulle ao goberno para lidiar o touro, e esconder que todo foi feito tarde, mal, e a rastro.

viernes, 29 de enero de 2010
50 MELLORES DISCOS INTERNACIONAIS DA DÉCADA






domingo, 24 de enero de 2010
MELLORES DISCOS NACIONAIS DA DÉCADA (del 40 al 1)

40.- Mate.- Sol de medianoche

martes, 19 de enero de 2010
20 MELLORES PELÍCULAS INTERNACIONAIS DA DÉCADA


viernes, 15 de enero de 2010
10 MELLORES PELÍCULAS ESPAÑOLAS DA DÉCADA

7.- Los lunes al sol, de Fernando León de Aranoa.- Son consciente do fans que son os catro seguidores deste blog do cine social. Pois non podía faltar o Ken Loach patrio. O certo é que creo que Fernando León (e sobre todo o maxistral reparto masculino) fan desta película unha auténtica delicia. E ademáis, é medio galega (igual que o caso anterior)

5.- La Soledad, de Jaime Rosales.- Se antes falaba da sempre tensa relación entre crítica e público, e do premiadísimas que son películas que ninguén coñece nin foi ver ao cine, poucos exemplos me dan máis a razón que este experimento visual de Jaime Rosales, sempre arriscando. Destas pelis que non te atreves a recomendarlle a ninguén, cun ritmo lento, con silencios enormes... pero que a este humilde servidor o deixou encantado.
4.- Lucía y el sexo, de Julio Medem.- Es imposible entender el cine español de los últimos quince años sin el vasco, que se ha convertido con creces en su mejor exponente. Su fallido último intento no merma la admiración que muchos le profesamos, ese siempre mágico tempo en sus películas, esa forma de hacernos ver las cosas, sus colores, su universo. Y esa gran afición a tener a Najwa como su musa, un tipo sabio.
3.- Mar adentro, de Alejandro Amenábar.- Outra película con raíces galegas, mesmo rodada por momentos en galego, por momentos en catalán, por momentos en español. Excesiva por momentos, máxica e impactante por outros. Soubo facer fronte ao gran lastre de contar con Tamar no seu reparto, que conseguiu que ata Belén Rueda semellase unha actriz brillante.
2.- En Construcción, de José Luis Guerín.- Dicirlle a alguén que un documental ficcionado que coquetea coas tres horas e conta sinxelamente a vida dun barrio en Barcelona, das historias dos seus veciños, das conversas entre os albanís, das preocupacións de dous ocupas... che pareceu unha obra mestra é o primeiro paso para que tenten ingresarte nun psiquiátrico (por cousas máis tontas ingresa algunha xente), pero o certo é que sí, que En construcción, sendo todo o que é, é unha preciosidade.

jueves, 14 de enero de 2010
Mellores discos do 2009 de alí.
20.- M. Ward.- Hold Time
5.- Dominique A.- La Musique.- Un clasicazo que asina o seu mellor disco dende o mítico "Auguri". En dous días vereino por terceira vez. A primeira nin sabía que era el, e deixoume abraiado. Daquelo hai xa case sete anos, se cadra, ata tiña pelo daquela.
martes, 12 de enero de 2010
Mellores discos do 2009 de aquí.

viernes, 25 de diciembre de 2009
10 MELLORES PELÍCULAS DO 2009 (2ª PARTE)



miércoles, 23 de diciembre de 2009
10 MELLORES PELÍCULAS DO 2009 (1ª PARTE)
Pero algo bo tiña que haber nestas datas. E como sabedes que para min facer listas é como para Manu felar a toda a plantilla de traballadores da Marvel, aló imos
10 mellores pelis do ano:
10.- Vals con Bashir, de Ari Folman

9.- Buscando a Eric, de Ken Loach

8.- Slumdog Millionaire, de Danny Boyle
7.- El Profeta, de Jacques Audiard
6.- Celda 211, de Daniel Monzón

5.- Entre les murs, de Laurent Cantet

4.- El secreto de sus ojos, de Juan José Campanella

... e non penso seguir ata que Pedro me insulte por incluír a Slumdog...
lunes, 23 de noviembre de 2009
Día D, Hora H

Chegou o momento máis importante da tempada. E a un dálle algo de medo o que pode facer o moreniño cando está motivado e a tempada vive os seus primeiros partidos (a pesar da súa desastrosa actuación en San Siro).
Aínda que o partido de hoxe voltará buscar o morbo do Ibra vs. Eto'o, a importancia é tal, que xa non quedan moitas gañas de caralladas desas. Calquera dos seareiros de ambos equipos firmaría que o seu ex metese un hat-trick e o seu novo dianteiro fixese un partido de merda, se iso serve para gañar (a min poñédeme o contrado diante e non o penso...).
O conto é que un equipo de Mourinho que sae a buscar o empate (como farán hoxe) dá medo, porque case sempre o consigue. Probablemente a base de patadas e xogo sucio, algo habitual nas prácticas do portugués, pero que se escuda na efectividade (sempre me deu noxo a excusa de xogamos como o cú, pero vamos primeiros). Mata o fútbol. Benítez está avalado polos resultados co Liverpool, pero eu son incapaz de ver un partido seu do tirón...
Pois iso, pillade unhas birras, unhas pataquiñas, e desfrutade co entretemento dos pobres (de cartos e de espírito), non todo vai ser gafapastismo na vida. Hoxe hai día grande...
miércoles, 18 de noviembre de 2009
domingo, 15 de noviembre de 2009
Obra!!! Obra!!! Obra!!!

Isto vai ben, ten moi boa pinta. Durante o verán había certo medo aínda que moita ilusión (houbo unha invasión do Multiusos cando comezou a campaña de abonados, quizáis porque moitos queriamos aproveitar para ver un ano de ACB en Compostela, xa que logo ía ser complicado volver velo). Fichouse ben, aínda que quizáis algo tarde, e con certas dúbidas en postos chave. Stanic non parecía un base ACB, cando menos non un base titular, e dubidábase da aportación real de Mark Jackson (que non da súa calidade).
miércoles, 11 de noviembre de 2009
Volve Mecano... por que nos tratas así, Deus? en que che fallamos?

reconoci a la carmela en accion
-yo te conozco de vista-
dije acercandome con decision
-ven paca fisonomista-
y dando un giro con transpiracion
me rego por aspersion
bailando salsa
bailando salsa en el stella
al son del ritmo sabroson
de las caderas de carmela
Ella llenaba un vestido
escotadito y con falda mini
yo iba a lo lauren postigo
con mi camisa color carmesi
anudadita al ombligo
que lo que era
ir hecho un hortera
ahora causa frenesi
ay dalai lama ay dalai dalai
ay dalai (un dos momentos cumio na literatura hispana)
viernes, 6 de noviembre de 2009
Ashes of time redux (Cineuropa 2009, cap 1)
Ashes of time redux, del chino Wong Kar-Wai, marcaba el inicio de mi Cineuropa particular, y lo hizo con un sabor un tanto agridulce.
Comencemos por el final, en una puntuación del 1 al 5, en el que se fuesen sucediendo los típicos "menudo bodrio - se deja ver - interesante - coño, esta es muy buena - menuda obra maestra", la última película del director de My blueberry nights, coquetearía entre el dos y el tres, más cerca del primero.
Y es que en los 15 años que la mayoría del metraje de Ashes of time redux se a pasado pochando en una estantería (que uno consulta internet para saber estas cosas), parece que hasta el propio Kar-Wai se ha desubicado, y se ha quedado a medio camino entre un prólogo de Fallen angels y un epílogo de la propia My blueberry nights.
Lo peor de la película discurre en su primera media hora, donde los personajes se definen de una forma un tanto caótica, bien porque el autor (también guionista) no consigue explicarnos lo que pretende, bien porque los chinos son todos iguales, y, para más inri, algún actor duplica personaje. Desde luego, no nos pusieron las cosas fáciles al público occidental.
Por el medio desfilan varios personajes que cuentan sus historias de tragedia y desamor al ya fallecido Leslie Cheung (espero que en este caso la red no me haya contado un bulo, y el tío la haya palmado de verdad), que interpreta a algo así como lo
que sería un manager de sicarios visto en nuestra sociedad. Alguien tiene una cuenta pendiente, lo busca, y éste se encarga de encontrar un espadachín que se tome la justicia por su mano, y salde dicha cuenta. El hijo que toda madre quisiera, vamos. El caso es que con el paso de las escenas, con incontables luchas de sables, mujeres bipolares y, démosle flores, imágenes de una belleza sobresaliente, Kar-Wai se consigue centrar y contarnos finalmente aquello que tenía planeado, de forma en que, amigos, hasta hemos conseguido entenderlo. Y nos ha hecho pasar el rato.
Llega la pregunta que todos esperábais... ¿se la recomendaríais a un amigo?. Pues, hijos míos, mejor nos vamos de cañas...
lunes, 26 de octubre de 2009
Próximamente, en reysombra.com...

sábado, 10 de octubre de 2009

miércoles, 7 de octubre de 2009
domingo, 27 de septiembre de 2009
Días de vino y rosas







